Je hoorde het overal om je heen: mensen die vonden dat ze naast hun prettige en materieel succesvolle hip leventje ook ‘wat wilden doen’ voor een goed doel, een nobele zaak. Niet als carrièrevrijwilliger of beroepsactievoerder, maar gewoon een paar weken per jaar, ‘iets’ doen voor minderbedeelden. En dan liefst in een ver, warm land, want het moest wel leuk blijven. Ook ik reisde naar Thailand om daar met Olifanten te gaan werken. Het was toen dat mijn reizen met bezieling is begonnen. Maar dat ging niet zonder slag of stoot.

Waarom ik olifanten wilde verzorgen, vroegen mijn vrienden zich – niet geheel onterecht – af. Want ik was een prinsesje, dol op mijn Calvin Klein-ondergoed en Gucci-zonnebril. De schoonheidsspecialiste was mijn beste vriendin en als ode aan mijn haar ging ik driemaal per maand naar de kapper. Als ik die te coole maar ook net iets te dure schoenen wilde kopen, dronk ik die avond ter compensatie een wodkacassis minder. In de weekenden struinde ik verschillende feesten af. Ik had een druk leven maar thank god: ik had ook een schoonmaakster. Verder ging ik veel uiteten, kortom ik genoot van alles wat het luxe leven mij te bieden had..

Na mijn studie communicatie en wat jobhoppen had ik een leuke commerciële baan gevonden. Mijn leven beviel me goed en ik had niet anders gewild. En toch miste ik wat. Al op jonge leeftijd hield ik van dieren. Eenmaal ouder, verdiepte ik mij in exotische diersoorten. Zo ging ik op safari naar Kenia en Tanzania. Bezocht ik de apen in de jungle van Venezuela. Heb ik gezwommen met zeeschildpadden in Mexico. Voerde ik dolfijnen op Bonaire en ontdekte ik orang-oetans in Indonesië.

Het bleef knagen, het gevoel dat ik nu iets moest doen ging niet meer weg. Dus kroop ik achter de pc op zoek naar een goed doel dat mij natuurlijk met open armen zou ontvangen. Ik zou ze gaan helpen bij het redden van dieren in nood. Ik zag mezelf al als een soort Moeder Theresa der dieren. Na wat speurwerk op het net kwam ik in contact met Antoinette van de Water, oprichter van de stichting Bring-the-elephant-home. Deze stichting ontfermt zich over mishandelde olifanten. Sinds ik Antoinette ken, ben ik mij gaan verdiepen in het verdriet van olifanten. Het is ongelooflijk wat deze dieren wordt aangedaan. In de Thaise toeristensector zijn olifanten big business. Ze worden ingezet om toeristen te vervoeren of te bedelen. Ze zijn vaak overwerkt, slecht gevoed, worden mishandeld en gedrogeerd.

Naast het feit dat olifanten een hoog knuffelgehalte hebben en prachtige dieren zijn, zijn ze bijzonder intelligent en gevoelig. Ze hebben rituelen voor geboorte en dood, een uitstekend
geheugen, zijn buitengewoon sociaal en op de familie gesteld. Een babyolifantje kan letterlijk doodgaan na het verlies van de moeder. Sinds ik die kennis heb, wilde ik al naar ze toe…

En nu? Het is middag, de zon brandt meedogenloos boven mijn hoofd. Ik bevind mij tussen m’n gedroomde olifanten met een schop in mijn handen. De bedoeling is om de ‘hoopjes’ van deze tientonners van de stoffige weg te halen omdat anders de vrachtwagen met het fruit er niet doorkomt. Vanmorgen heb ik geholpen bij het graven van een drinkput. Mijn nagels zijn aan flarden en mijn handen zijn getransformeerd tot vol blaren zittende, niet herkenbare attributen.

De olifanten staren mij nieuwsgierig aan en weigeren opzij te gaan. Ik weiger hen opzij te duwen, niet dat het mij zou lukken, dus ik schop voorzichtig om hen heen. Vanmiddag, zo is mij verteld, mag ik met ze in bad. Met ze in bad???

Je hoorde het overal om je heen: mensen die vonden dat ze naast hun prettige en materieel succesvolle hip leventje ook ‘wat wilden doen’ voor een goed doel, een nobele zaak. Niet als carrièrevrijwilliger of beroepsactievoerder, maar gewoon een paar weken per jaar, ‘iets’ doen voor minderbedeelden. En dan liefst in een ver, warm land, want het moest wel leuk blijven. Ook ik reisde naar Thailand om daar met Olifanten te gaan werken. Het was toen dat mijn reizen met bezieling is begonnen. Maar dat ging niet zonder slag of stoot.

Waarom ik olifanten wilde verzorgen, vroegen mijn vrienden zich – niet geheel onterecht – af. Want ik was een prinsesje, dol op mijn Calvin Klein-ondergoed en Gucci-zonnebril. De schoonheidsspecialiste was mijn beste vriendin en als ode aan mijn haar ging ik driemaal per maand naar de kapper. Als ik die te coole maar ook net iets te dure schoenen wilde kopen, dronk ik die avond ter compensatie een wodkacassis minder. In de weekenden struinde ik verschillende feesten af. Ik had een druk leven maar thank god: ik had ook een schoonmaakster. Verder ging ik veel uiteten, kortom ik genoot van alles wat het luxe leven mij te bieden had..

Na mijn studie communicatie en wat jobhoppen had ik een leuke commerciële baan gevonden. Mijn leven beviel me goed en ik had niet anders gewild. En toch miste ik wat. Al op jonge leeftijd hield ik van dieren. Eenmaal ouder, verdiepte ik mij in exotische diersoorten. Zo ging ik op safari naar Kenia en Tanzania. Bezocht ik de apen in de jungle van Venezuela. Heb ik gezwommen met zeeschildpadden in Mexico. Voerde ik dolfijnen op Bonaire en ontdekte ik orang-oetans in Indonesië.

Het bleef knagen, het gevoel dat ik nu iets moest doen ging niet meer weg. Dus kroop ik achter de pc op zoek naar een goed doel dat mij natuurlijk met open armen zou ontvangen. Ik zou ze gaan helpen bij het redden van dieren in nood. Ik zag mezelf al als een soort Moeder Theresa der dieren. Na wat speurwerk op het net kwam ik in contact met Antoinette van de Water, oprichter van de stichting Bring-the-elephant-home. Deze stichting ontfermt zich over mishandelde olifanten. Sinds ik Antoinette ken, ben ik mij gaan verdiepen in het verdriet van olifanten. Het is ongelooflijk wat deze dieren wordt aangedaan. In de Thaise toeristensector zijn olifanten big business. Ze worden ingezet om toeristen te vervoeren of te bedelen. Ze zijn vaak overwerkt, slecht gevoed, worden mishandeld en gedrogeerd.

Naast het feit dat olifanten een hoog knuffelgehalte hebben en prachtige dieren zijn, zijn ze bijzonder intelligent en gevoelig. Ze hebben rituelen voor geboorte en dood, een uitstekend
geheugen, zijn buitengewoon sociaal en op de familie gesteld. Een babyolifantje kan letterlijk doodgaan na het verlies van de moeder. Sinds ik die kennis heb, wilde ik al naar ze toe…

En nu? Het is middag, de zon brandt meedogenloos boven mijn hoofd. Ik bevind mij tussen m’n gedroomde olifanten met een schop in mijn handen. De bedoeling is om de ‘hoopjes’ van deze tientonners van de stoffige weg te halen omdat anders de vrachtwagen met het fruit er niet doorkomt. Vanmorgen heb ik geholpen bij het graven van een drinkput. Mijn nagels zijn aan flarden en mijn handen zijn getransformeerd tot vol blaren zittende, niet herkenbare attributen.

De olifanten staren mij nieuwsgierig aan en weigeren opzij te gaan. Ik weiger hen opzij te duwen, niet dat het mij zou lukken, dus ik schop voorzichtig om hen heen. Vanmiddag, zo is mij verteld, mag ik met ze in bad. Met ze in bad???